Barnið, bergið og blómurnar

Vilt tú finna blómurnar, 

eingin annar eigur, 

gakk so djarvur huga tíns

brøttu bjargaleiðir. 

Sortugrøs og hjálpurót,

út av torvu hanga,

fagrast eru blómurnar,

har ringast er at ganga. 

Inni djúpt í gjáarskýmd

har dagur valla røkkur,

standa og hótta í hálvalýsing

trøllakampabløðkur.

 

Óttast ikki deymin har

ið fúnað er og modnað,

óttast ikki tostan har,

ið hvør er keldan tornað. 

Óttast ikki hæddina

har hálkaður er klettur,

lat ei ørast fyri tær

at tú oman dettur. 

Klívur tú og klintrast tú 

allar leiðir finnur

upp og niður inn og út

størri fong tú vinnur. 

 

Kanska nøgd av blómum tá 

fært tú saman strevað 

nógvar ferðir fagrari

enn nakar kann tær geva.

Barn mítt, mangur undan tær

søkti sama lendið, 

mangur, mangur undan tær

sum armur aftur vendi.

Men, mítt barn, um blómur tú 

vilt vinna eingin eigur,

mást tú klúgva huga tíns

brøttu bjargaleiðir. 

 

Karsten Hoydal (1912-1990)